En waarom ze je beroofd hebben van je vrijheid

We verwachten veel.
Van onze partner.
Van onze kinderen.
Van onze werkgever.
Van onze collega’s.
Van onze baan.
Van het huis waarin we wonen.
Van onze loopbaan.
Van ons eigen lijf.
Van het leven zelf.

We maken plannen.
Dromen uitgestippeld tot op de millimeter.
Met een checklist die niet alleen jijzelf moet afvinken,
maar ook de ander, het leven, de situatie.

De ideale relatie, het perfecte huis, de droombaan.
Die moet alles hebben.
Zingeving én salaris.
Vrijheid én zekerheid.
Flexibiliteit én structuur.
Energie én rust.

En als het niet klopt?
Als iets of iemand niet voldoet?
Dan haken we af.
Of we zoeken verder.
Want ergens moet het toch zijn?
Dat perfecte plaatje?

Maar even eerlijk…

Wanneer heb jij voor het laatst echt geleefd,
zonder eerst te bedenken hoe het zou moeten zijn?

Wanneer heb jij je werkgever, je partner, je collega, je kind of zelfs je huis écht ontmoet,
zonder ze direct te toetsen aan jouw lijstje?

We bouwen verwachtingen als een muur.
Een muur tussen ons en het leven zelf.
En die muur houdt niet alleen ‘het ongewenste’ buiten…
Hij houdt ook verrassing, echtheid en ontmoeting tegen.

Cecilia zei net iets dat me raakte:

“Allemaal redenen en ja-maars om iets níét te doen… Maar waar richt je je dan wél op? Heb je het idee dat het leven als vanzelf voorbij trekt en je geen keuzes hebt? Precies dan, precies jij, precies die doffe sneltrein breng ik tot stilstand!”
Dat is het.
Die doffe sneltrein, waar je in zit.
Je leeft wel, maar je leeft niet.
Je tikt wel af, maar je bent er niet bij.

Je wijst naar je werk, je relatie, je collega’s, je energieniveau.
Maar misschien…
Misschien is de enige die je écht tegenhoudt: jij.

Dus hier een paar ongemakkelijke vragen:

Wat als jouw verwachtingen je gevangen houden in teleurstelling?
Wat als je niet kijkt naar wat er is, maar alleen naar wat er mist?
Wat als je nooit tevreden zult zijn… omdat jij je eigen lat niet eens kent?
De ACT-meting is geen zweverig testje.
Het is een spiegel.
Een scherpe.
Die je laat zien waarom je vastloopt.
Waarom je afdwaalt.
Waarom je telkens datzelfde patroon herhaalt.

Wil je wakker worden?
Niet op het eind van je leven.
Maar nú.
Dan is dit je kans.

ACT now.
Niet morgen.
Vandaag.

Kies voor de ACT-meting.
En stap uit.
Uit die doffe sneltrein.
Zodat je weer kunt leven,
en niet alleen plannen hoe het leven had moeten zijn.

Patrick