Over een all-inclusive leven, diepe inzichten en het verschil tussen overleven en thuiskomen.

Ik heb nooit veel gereisd.
Niet op de manier waarop anderen dat doen.
Geen wereldreis. Geen vluchten naar exotische oorden.

Sterker nog, ik heb nauwelijks gevlogen.
Letterlijk niet.
En figuurlijk misschien ook niet.
Ik was vooral aan het zorgen.
Aan het regelen.
Anderen voorop.

Een soort all-inclusive order.
Alles netjes verzorgd – behalve mezelf.
Een leven waarin ik alles voor anderen klaarzette,
maar vergat waar mijn eigen stoel stond.

En toch… ben ik geland.

Niet op een resort.
Niet op een droomlocatie uit een brochure.
Maar in een klein dorp aan het water.
Tussen de stilte en de wind.

En met haar.
Cecilia.

Mijn thuiskomst.
Niet als beloning.
Maar als gevolg van durven voelen, durven kiezen.

De grootste inzichten kreeg ik tijdens de opleiding Riding the Tiger bij House of Leaders.
Een opleiding waarin ik niet leerde hoe ik moest vliegen,
maar juist hoe ik mocht landen.
Hoe ik mezelf kon dragen.
Hoe ik mijn kracht niet langer hoefde te verbergen achter verantwoordelijkheden.
Hoe ik kon thuiskomen.
Bij mezelf.

En toen dat gebeurde…
kwam ook het leven naar me toe.
Ontmoette ik Cecilia.
En begon ik te leven vanuit waarheid in plaats van verwachting.
Met haar leef ik nu mijn mooiste leven.
Niet groots. Niet meeslepend.
Maar echt. Eenvoudig. Waarachtig.

De ACT-meting hielp me om mezelf helder te zien.
Om te ontdekken waar ik mezelf kwijt was geraakt.
En om het kompas terug te vinden.

Je hoeft niet gevlogen te hebben om te landen.
Je hoeft geen all-inclusive leven meer te leiden.
Je mag thuiskomen.
In jezelf.
En misschien…
wacht daar iemand
die ook op jou geland is.

Patrick